گاه و بی‌گاه فرو می‌شوی؛ شعری از پابلو نرودا

گاه و بی‌گاه فرو می‌شوی
در چاهِ خاموشی‌ات
در ژرفای خشم پرغرورت
و چون بازمی‌گردی
نمی‌توانی حتا اندکی
از آن‌چه در آن‌جا یافته‌ای
با خود بیاوری

عشق من، در چاهِ بسته‌ات
چه می‌یابی؟
خزه‌ی دریایی، مانداب، صخره؟
با چشمانی بسته چه می بینی؟
زخم‌ها و تلخی‌ها را؟
زیبای من، در چاهی که هستی
آن‌چه را که در بلندی‌ها برایت کنار گذاشته‌ام
نخواهی دید
دسته‌ای یاس شبنم‌زده را
بوسه‌ای ژرف‌تر از چاهت را

از من وحشت نکن
واژه‌هایم را که برای آزار تو می‌آیند
در مشت بگیر و از پنجره رهایشان کن
آن‌ها بازمی‌گردند برای آزار من
بی آن‌‌که تو رهنمون‌شان شده باشی
آن‌ها سلاح را از لحظه‌ای درشت‌‌خویانه گرفته‌اند
که اینک در سینه‌ام خاموش شده‌است
اگر دهانم سر آزارت دارد
تو لبخند بزن
من چوپانی نیستم نرم‌خو، آن‌گونه که در افسانه
اما جنگلبانی‌ام
که زمین را، باد را و کوه را
با تو قسمت می‌کند

دوستم داشته باش، لبخند بزن
یاری‌ام کن تا خوب باشم
در درون من زخم برخود مزن، سودی ندارد
با زخمی که بر من می‌زنی، خود را زخمی نکن.

مطالب پیشنهادی

Comments are closed.