انگیزۀ کم مردان در شروع آشناییها یک بحران پنهان در روابط عاطفی است
در سالهای اخیر، صحبت از «بحران دوستیابی» در میان نسل جدید مردان (Millennials) به یکی از موضوعات پرتکرار در رسانهها و شبکههای اجتماعی تبدیل شده است. بسیاری از زنان و مردان این نسل از سختتر شدن شکلگیری روابط عاطفی پایدار گلایه دارند؛ روابطی که یا خیلی زود به بنبست میرسند یا اصلاً از مرحله آشنایی اولیه جلوتر نمیروند. مقالهای که نیوزویک منتشر کرده، زاویهای جالب و البته بحثبرانگیز به این موضوع اضافه میکند و معتقد است یکی از دلایل مهم این بحران، به یک «عادت تنبلانه» در میان مردان برمیگردد.
بر اساس این گزارش، بخش قابلتوجهی از نارضایتی زنان نسل جدید از بازار دوستیابی، به میزان تلاش مردان در شروع و ادامه ارتباط مربوط میشود. بسیاری از زنان میگویند مردان علاقهمند به رابطه، کمحوصله، بیانگیزه و حداقلی عمل میکنند؛ رفتاری که باعث میشود حتی پیش از شکلگیری یک رابطه جدی، جذابیت طرف مقابل از بین برود. این مسئله بهویژه در دوران اپلیکیشنهای دوستیابی پررنگتر شده است.
در گذشته، آشناییها اغلب در محیطهای اجتماعی واقعی شکل میگرفت: محل کار، دانشگاه، جمع دوستان یا رویدادهای حضوری. در این فضاها، گفتوگو، شناخت تدریجی و تلاش برای جلب توجه طرف مقابل بخشی طبیعی از فرآیند آشنایی بود. اما با فراگیر شدن اپلیکیشنهای دوستیابی، بسیاری از این مراحل به چند پیام کوتاه و کلیشهای خلاصه شده است. طبق گزارش نیوزویک، یکی از رفتارهای تکرارشوندهای که زنان به آن اشاره میکنند، ارسال پیامهای بسیار ساده، بیروح و تکراری از سوی مردان است؛ پیامهایی که نه نشاندهنده علاقه واقعی است و نه تلاشی برای شناخت طرف مقابل.
زنان شرکتکننده در این گزارش میگویند مشکل فقط کمحرفی یا خجالتی بودن نیست، بلکه نوعی «بیتفاوتی» در رفتار مردان دیده میشود. پیامهایی مثل «سلام، خوبی؟» یا «چه خبر؟» بدون ادامهای معنادار، نمونهای از همین رفتار تنبلانه تلقی میشود. از نگاه بسیاری از زنان، این نوع ارتباط نشان میدهد که مرد مقابل حاضر نیست برای شناخت، گفتوگو یا حتی برنامهریزی یک قرار ساده، انرژی بگذارد.
نکته مهم اینجاست که این رفتارها الزاماً از بیعلاقگی کامل نمیآید. برخی کارشناسان روابط عاطفی که در مقاله به آنها اشاره شده، معتقدند بسیاری از مردان نسل جدید در واقع دچار نوعی خستگی ذهنی یا سردرگمی در روابط شدهاند. فشارهای اقتصادی، نااطمینانی شغلی و تجربه شکستهای عاطفی قبلی باعث شده بعضی از آنها با حداقل تلاش وارد ارتباط شوند؛ گویی منتظرند رابطه خودبهخود شکل بگیرد.
در مقابل، زنان نسل جدید معمولاً انتظارات مشخصتری از رابطه دارند. آنها خواهان ارتباطی هستند که در آن گفتوگو، توجه و تلاش متقابل وجود داشته باشد. وقتی این انتظارات با رفتار سرد و کمانرژی طرف مقابل مواجه میشود، خیلی زود تصمیم میگیرند رابطه را ادامه ندهند. به همین دلیل، چرخهای شکل میگیرد که در آن مردان با حداقل تلاش وارد ارتباط میشوند و زنان با ناامیدی سریع کنار میکشند.
این گزارش همچنین به نقش فرهنگ اپلیکیشنهای دوستیابی اشاره میکند؛ فضایی که در آن گزینههای بیشمار باعث میشود افراد کمتر برای یک ارتباط خاص وقت بگذارند. وقتی همیشه تصور «گزینه بهتر» وجود دارد، انگیزه برای تلاش عمیقتر کاهش پیدا میکند. در چنین شرایطی، برخی مردان ترجیح میدهند انرژی زیادی صرف نکنند و اگر ارتباطی پیش نرفت، بهسادگی سراغ گزینه بعدی بروند.
از سوی دیگر، برخی تحلیلگران معتقدند این «تنبلی» فقط مختص مردان نیست، اما در رفتار مردان بیشتر دیده میشود، چون از نظر تاریخی انتظار میرفته که مردان نقش فعالتری در شروع رابطه داشته باشند. حالا که این نقش کمرنگتر شده، شکاف انتظارات میان زنان و مردان بیشتر به چشم میآید و به شکل بحران دوستیابی بروز میکند.
در نهایت، مقاله نیوزویک تأکید میکند که حل این بحران لزوماً به معنای بازگشت به الگوهای قدیمی نیست، بلکه نیازمند بازنگری در نحوه برقراری ارتباط است. روابط موفق، حتی در عصر اپلیکیشنها، همچنان به توجه، گفتوگوی واقعی و تلاش دوطرفه نیاز دارند. بدون این عناصر، نه تنوع گزینهها و نه آزادی انتخاب، نمیتواند جای خالی یک ارتباط انسانی معنادار را پر کند.
این گزارش نشان میدهد که بحران دوستیابی نسل جدید فقط نتیجه تغییرات اجتماعی یا فناوری نیست، بلکه بازتابی از خستگی، سردرگمی و کاهش انگیزه برای تلاش عاطفی است. تا زمانی که این چرخه شکسته نشود، نارضایتی از روابط عاطفی احتمالاً همچنان یکی از دغدغههای اصلی این نسل باقی خواهد ماند.
منبع: newsweek
