سفال، میراث تُرد لالجین

لالجینسفال، میراث تُرد لالجین است. شهری که شهرتش را مدیون خاک سرخ پربرکتی است که کوزه ها و گلدان های کنج خانه ما، از کوره های تند و گرمش بیرون آمده اند.لالجين،پايتخت سفال كشور آنقدر غرق در هنر سفالينه است كه گويي مردمانش هويت خود را در سفال مي‌بينند. لالجين با وسعت 508 كيلومترمربع در شرق شهرستان بهار واقع و از غرب به شهرستان همدان و از شمال به كبودراهنگ محدود مي‌شود و شامل دو دهستان مهاجران و سفالگران است و از شهر بهار 9 كيلومتر فاصله دارد. لالجين كه به شهر سفال معروف است با جمعيتي بالغ بر 15 هزار نفر در 25 كيلومتري مركز استان همدان واقع شده است و بيش از 960 واحد خرد و كوچك و متوسط توليد، تكميل و فروش سفال و سراميك را با اشتغالي بالغ بر 6 هزار نفر در خود جاي داده است. به گونه‌اي كه بيش از 75 درصد مردم اين شهر با صنعت سفال و سراميك اعم از توليد، تكميل، فروش، صادرات و حمل و نقل مرتبطند. سفال و سراميك لالجين با بيش از 750 سال سابقه توليد سفالينه و صادرات به بيش از 44 كشور دنيا، يكي از مهمترين نقاط توليد سفال در كشور به شمار مي‌رود و هنرمندان اين منطقه ساليانه بيش از 46 هزار تن سفال در قالب 37 ميليون قطعه انواع ظروف و اشياي زينتي سفال در ابعاد و اندازه‌هاي مختلف توليد مي‌كنند.
سفال و سراميك‌هاي زيباي لالجين به گونه‌اي توسط هنرمندان و صنعتگران لالجيني توليد و تزئين مي‌شود كه گردشگران داخلي و خارجي، لالجين را به عنوان يكي از سه قطب گردشگري استان همدان انتخاب مي‌كنند.

لالجین

وضعیت تولید صنایع دستی در این شهر

لالجین از مراکز عمده ساخت سفال و سرامیک ایران و جهان به شمار می‌رود و محصولات هنرمندان آن علاوه بر شهرهای دور و نزدیک ایران به بسیاری از کشورهای دیگر صادر می‌شود. سفالینه‌های ساخت لالجین بسیار متنوع است و انواع ظروف تزئینی و مصرفی را شامل می‌گردد (کارگاه‌هایی که در زمینه ساخت سفال و سرامیک فعالند، طبق آمار اتحادیه صنف سفال و سرامیک (آبان ۱۳۸۵) بالغ بر ۶۸۳ واحد است). در سالهای اخیر به علت تفاوت نسبی در عرضه و تقاضا و دشواری ساخت مصنوعات سفالین و نیز کاهش یا عدم کاربرد برخی از سفالینه‌ها تمایل به ساخت ظروف تزئینی بیشتر شده‌است و خطر نابودی، بعضی از شاخه‌های سفالگری را تهدید می‌کند.

تعدادی از هنرمندان لالجینی به نقاشی بر روی سفالینه‌ها اشتغال دارند. نقاشی بر روی سفال به دو قسمت است:

الف) کار با رنگهای غیر کوره‌ای (پلاستیکی و روغنی)
ب) استفاده از رنگهای کوره‌ای.

متأسفانه جنبهٔ هنری سفالینه‌های نقاشی شده (در هر دو قسمت) در این شهر چندان مطلوب نیست و از این لحاظ توان رقابت با ظروف منقوش شهرهایی همچون میبد را ندارد. گرچه پیش از این(حدوداً قبل از دههٔ پنجاه) نقاشی با رنگهای ثابت بر روی ظروف (اصطلاحاً رولعابی) وضعیتی مطلوب داشت.

فرشبافی نیز در زمرهٔ صنایع دستی این شهر قرار دارد. البته فرشهای بافت لالجین و شهرها و روستاهای مجاور را نمی‌توان از لحاظ کیفیت و کمیت با مناطقی که در این صنعت معروفند، مقایسه کرد. پیش از این بافت گلیمجاجیم نیز در این شهر رایج بود؛ اما متأسفانه این دو صنعت تقریباً به فراموشی سپرده شده‌است.

مطالب پیشنهادی

نظرتان را بنویسید

آدرس ایمیل شما نزد مامحفوظ است و منتشر نمی شود.