دوستت دارم؛ شعری از گندم مرادخانی

می نویسم دوستت دارم به روی قرص ماه

تا شود پرنور از این واژه دنیایی سیاه

باتو من رنگین کمان را قبل باران می کشم

آسمان را می دهم درچشم های خود پناه

اوج می گیرم برای پر زدن در ساحلت

غرق دریا می شوم با یک تبسم یا نگاه

بوسه ی امواج را برگونه هایم میزنی

می توان باعشق آسان تر گذشت ازاین گناه

درهجوم وحشت از مرداب تنها مانده ام

درپی نیلوفرم با کوله باری اشک و آه

رج به رج قافیه می بافم که تو باور کنی

من بدون تو وشعرم می شوم درخود تباه

گندم مرادخانی